Posle dugogodišnjih istraživanja kulturne i urbane istorije Beograda Mirko Magarašević (1946) izlazi pred čitaoce sa prvom knjigom eseja o Beogradu i Beograđanima o kojima svedoči kao rođeni Beograđanin sa dubljim korenima i saznanjima od davnine do danas. Neopoziv je Magaraševićev stav da beogradsko kulturno nasleđe – od Evlije Čelebije Dositeja Obradovića i Sterije do doktora Vladana Đorđevića Isidore Sekulić Miloša Crnjanskog i današnje stalno promenljive slike Beograda – ostaje trajan ključ razumevanja uspona i zastoja sudbine celine srpskog duha i bića.



Duh i dah Beograda je trideset četvrto objavljeno književno delo ovog autora i kliničkog oftalmologa.



Knjiga Mirka Magaraševića Duh i dah Beograda predstavlja izuzetno inspirativno štivo i nudi mnoštvo mogućnosti da se povodom nje razmišlja i govori o Beogradu i Beograđanima.



U srpskoj književnosti kao što se zna postoje dve tradicije lepog pisanja. Jednu stariju oličava Slobodan Jovanović. Drugu ne mnogo mlađu oličavaju Isidora Sekulić i Milan Kašanin inače dve intelektualne i književne pojave koje Mirko Magarašević posebno uvažava. Po svom osobenom stilu Magarašević pripada ovoj drugoj tradiciji. On piše primamljivo vrlo probranim rečnikom sa mnogo duhovitih stilskih obrta i reskih poenti. Takvim pisanjem on stvara izuzetnu atmosferu.



Mirko Magarašević voli i priziva onaj Beograd u kome se „poštovala reč namera i misao” a sa sumnjom posmatra posledice čiji su uzroci razbaštinili i reč i nameru i misao.



Predrag Protić