U prvim decenijama jugoslovenskog otvaranja prema svetu Italija je uprkos složenim političkim odnosima glavni „posrednik“ ali i neposredni proizvođač i izvoznik zapadne popularne kulture i modela potrošačkog društva u zemlji samoupravnog socijalizma. U utakmici politike i propagandnih slogana („Trst je naš!“) i privlačnosti tršćanskih robnih kuća Ponterosa Sanrema Felinijevih fi lmova kao i sve širih privrednih veza prevagu su odneli ekonomski pragmatizam ali i želje i potrebe „običnih“ Jugoslovena da od sredine 1950-ih kroz „italijanski prozor“ počinju da upoznaju „zapadni svet“ tražeći tamo ono što nije moglo da im ponudi domaće oskudno tržište. Frančeska Rolandi ubedljivo piše o ovim velikim i malim koracima kulturnim uticajima i preplitanjima političkim i ideološkim otporima prihvatanju proizvoda italijanske popularne (i onih „visoke“) kulture; od modnih trendova zabavne muzike televizijskih programa stripova do filmova i savremene literature. Njeno istraživanje pokazuje u kojoj meri je ova nezvanična „kulturna diplomatija“ bila važna. Iako je u pitanju studija italijanske autorke o uticaju italijanske popularne kulture na Jugoslaviju u periodu od 1955. do 1965. godine ova zanimljiva knjiga pisana je za najširu publiku i budiće nostalgiju kod starijih a mlađi će saznati na koji način su modni trendovi potrošački proizvodi popularna kultura i mediji u Italiji uticali na sve ove pojave u tadašnjoj Jugoslaviji.