Vrline ovog dela su brojne i postojane. Krasi ga ne samo odmerenost sažetost i pitkost kazivanja već i očuvana autentičnost jezika i konstruisanih dijaloga. Naročito lične drame Knjaza njegovih sekretara Dimitrija Davidovića i Stefana Radičevića pa i srpskog diplomate Mihaila Germana. Celina Popovićevog spisa – šarmantnog sočnog i napetog ujedno bolno tragičnog – protkana je logikom zaokruženih smenjujućih slika sa čvrstom istorijskom podlogom a opet umetnički oblikovanih sa likovima koji su „živi“ i pamtljivi. Aktuelnost i poenta drame su očiti. Analogije sa sadašnjim vremenom – na prvom mestu načelna srbijanska dilema „zapadna Evropa ili Istok“ u vrednosnom i političkom smislu kao i kult političkog vrhovnika – traju. Rečju evropski vetrovi vazda donose novo seme a ono se teško prima u Srbiji. I onomad i danas.