Stihovima destilovanim iz spoja simbolističke muzikalnosti impresionističke osetljivosti stilske virtuoznosti i intelektualne britkosti Antun Gustav Matoš uveo je hrvatsku liriku u maticu evropske moderne. Njegov rad označio je prekid s provincijalizmom i otvorio je prostor estetski i duhovno ambicioznijoj književnosti tačnije postavio je temelj za literarnu (nad)gradnju koja je usledila dolaskom Miroslava Krleže i Tina Ujevića.

Ovaj izbor Matoševe lirike otkriva kako majstora soneta i sinestezije Bodlerovog učenika na tragu ljubavi prolaznosti i smrti („Notturno“ „Jesenje veče“ i „Utjeha kose“) već i društveno angažovanog kritičara koji neumorno bdi nad političkom situacijom u domovini izražavajući stihovima duboku povezanost sa narodnom sudbinom („Stara pesma“ „Iseljenik“).

Sva njegova poezija bez obzira na motive nosi u sebi jednu čvrstu zajedničku komponentu i smisao: naglašeni ton sjete melankolije i pesimizma. Neka duboka neizreciva tuga i bol predosjećaj smrti i stravični osjećaj nečeg nedorečenog i tamnog – stalni su lajtmotiv Matoševe lirike.

Miroslav Šicel