Beme zauzima važno mesto u nemačkoj filozofskoj tradiciji čiji su bitni elementi prirodnofilozofska panteistička i mistička shvatanja a čija geneza sa Bemeovom filozofijom kao najvišom i krajnjom tačkom svoje korene ima u mističnoj filozofiji Majstera Ekharta. Beme osim Biblije citira jedva koje drugo delo. Autobiografske beleške kao i sadržaj njegovih knjiga ukazuju na to da je poznavao nešto od astrološke i alhemističke literature svoga vremena. U godinama svog šegrtovanja upoznao se sa spisima Kaspara Švenkfelda koji je propovedao slobodno hrišćanstvo i odbacivao Crkvu i njeno tutorstvo. U ovo vreme kako je dokazano Beme se upoznao sa Paracelzusovim spisima. Iako na više mesta piše da je iz knjiga jedva šta mogao da pročita da je naprotiv njegova učiteljica bila sâma priroda ipak se može videti da su na njega uticali Agripa fon Neteshajm Paracelzus Sebastijan Frank i najposle Valentin Vajgel od koga je Beme mogao da preuzme čisto ideološko objašnjenje vaseljene kao izraza duhovnih principa a ne rezultante materijalnih sila.Ne samo u Nemačkoj nego i u mnogim evropskim zemljama posebno u Holandiji i Engleskoj a onda i u Americi Bemeova misao izvršila je znatan uticaj.