Decembar 2017 predgrađe Liona. Samuel Vidubl ponovo se susreće s članovima svoje porodice s majčine strane na večeri za Hanuku prepunoj meteža i živopisnih priča o njihovom Alžiru od osvajanja Konstantina 1837. do egzodusa 1962. godine. Dok gleda kako gore sveće u menori jedinom predmetu što je stajao uglavljen u nana Bajin kofer kad je stigla u Francusku a predstavlja temu brojnih fantazija u porodičnom romanu – navodno je pripadao Kahini jevrejskoj berberskoj kraljici – odlučuje da se otisne na putovanje pa kreće avionom za Konstantin. Nada se i da će tamo pronaći Džemilu koju je upoznao u Parizu u noći nakon terorističkih napada a koja je otišla da diže revoluciju kako bi se okončao Butflikin režim u Alžiru.

Prošlost i sadašnjost se prepliću dok Samuel luta po ulicama Konstantina po Gelmi i Anabi pronalazeći mesta gde mu se baba udala gde mu se deda ubio gde je rođena njegova majka gde se njegova tetka ukrcala na brod za Marselj. Po povratku u Francusku neumorno ispituje žene iz svoje porodice čija je dužnost da pale devet sveća ne bi li rasvetlio tajnu svećnjaka.

Kroz njihove uspomene shvata šta ga povezuje sa Alžirom i šta povezuje sve te generacije žena koje bi istorija izbrisala da nije romana da to isprave. Iza višestrukih identiteta legendarnih stvarnih ili preuzetih – berberska prošlost jevrejska vera arapski jezik francusko državljanstvo – ocrtava se pripadnost jednoj geografskoj zajednici: prava domovina tih Orijentalki jeste Mediteran Mediteran nekadašnjih i sadašnjih izgnanika Mediteran Homera i Alberta Koena Ibn Halduna i Albera Kamija.

U ovoj velikoj knjizi smeha i suza u kojoj ima nečeg od inicijacijske potrage pripovesti o korenima sage o jednoj porodici i ljubavnog romana istovremeno Emanuel Ruben slavi zemlju svojih predaka i daje joj novo lice.