„Vojvoda Živojin Mišić je na kraju blistave vojničke karijere počeo da piše svoje uspomene u Parizu u bolesničkoj postelji. Namera mu je bila da opiše svoj životni put od čobanina u valjevskom selu Struganiku ispod Maljena i Suvobora do komandanta srpske 1. armije u velikoj Kolubarskoj bici (u kojoj je premorena i desetkovana srpska vojska do nogu potukla austrougarsku Balkansku vojsku) i načelnika štaba Vrhovne komande za vreme savezničke solunske ofanzive 1918. godine kojom je započeo definitivan slom Centralnih sila.

Zadatak koji je sebi postavio već ozbiljno oboleli i iznemogli vojvoda nije bio nimalo lak jer je njegov životni put doista bio „duga i teška borba“. Više od četrdeset godina proveo je u vojničkom mundiru i učestvovao u šest ratova uzdižući se poste peno od najnižeg do najvišeg položaja u srpskoj vojsci od čina narednika do proslavljenog vojvode čije je ime ušlo u udžbenike ratne istorije država skoro na svim kontinentima. +

Za sve to vreme zadržao je neobičnu skromnost i lik pravog narodnog vojskovođe čak i onda kada je postao legenda ne samo u Srbiji već i daleko van njenih granica.“ – Savo Skoko