Muzika nije samo tekst skup notnih znakova zapisanih tonskih visina određenog trajanja zvukova raspoređenih u vremenu na određen način ovo ili ono muzičko delo pesma sonata simfonija fuga ili neki drugi muzički oblik; muzika nije samo poetika poïesis nego i praksa praxis nešto što upražnjavamo u svakodnevnom životu i kulturi radi ličnog zadovoljstva i bogatijeg ispunjenijeg života ali i da bismo drugim ljudima saopštavali značenja slali poruke i postizali željena dejstva kao što upražnjavamo modu politiku i sve druge kulturne prakse. Utoliko je muzika i politička praksa jer lako poprima politička značenja i uloge i to najrazličitije u zavisnosti od političkog konteksta i želja svojih stvaralaca i korisnika a često i mimo njih. To potencijalno važi za svaku muziku jer se svaka muzika stvara i sluša u okviru nekog političkog konteksta neke političke zajednice nekog polisa najšire shvaćenog kao bilo koja uređena zajednica ljudi od porodice do države i dalje koja se bori za svoje interese održanje i jačanje čiji članovi imaju svoje dodeljene uloge prava i obaveze koji pak uvek podležu političkoj borbi to jest borbi za moć. Ta borba koja je politička po definiciji borba polisâ ili političkih zajednica kao i pojedinaca unutar njih za sopstvene interese manje ili više legitimne ili opravdane neretko se vodi i artikuliše kroz muziku.” Prošle su decenije otkako je Frojd pao u nemilost ne samo u mejnstrim psihijatriji nego i u radikalnoj misli gde su i on i Lakan bili optuženi za seksističke i klasne predrasude. Društvena istorija psihoanalize odbija da prihvati ovu rastuću depolitizaciju nekadašnjeg revolucionarnog područja i upućuje nas na to da psihoanaliza mora biti kolektivni politički zadatak a ne individualna psihološka stvar. Autor razbija udoban narativ psihoanalitičara kao teoretičara iz fotelje koji smireno tumači porodične komplekse u bezbednom okruženju ordinacije. Prisećajući se Frojdovih radikalnih trenutaka (pružanje podrške revoluciji 1917. i otvaranje besplatnih klinika) zatim višegodišnje borbe Vilhelma Rajha da ospori političku neutralnost psihoanalize u Austriji i Nemačkoj ili delovanja manje poznatih ličnosti kao što su marksistički psihoanalitičari Mari Langer i Fransoa Toskel autor istražuje kako je revolucionarno vrenje oplodilo istraživanje nesvesnog i oživljava to dragoceno nasleđe kako bi konačno vratio psihoanalizu u središte borbi za emancipaciju.