Pobuna je deo čoveka: čovek se buni protiv mesta koje mu je dodeljeno u društvu protiv pripisanog statusa protiv načina na koji ga percipiraju. Čovek se buni i protiv svoje konačnosti i protiv ideje postojanja boga; buni se protiv sebe protiv drugih protiv nevidljivog nestvarnog protiv sistema u kojem teško živi. Kami u svom eseju iz 1951. godine svojevrsnom „nastavku” Mita o Sizifu ilustruje različite vidove pobune brojnim primerima iz istorije i književnosti uključujući Marksa Ničea De Sada Lenjina Hitlera Dostojevskog itd. Analizirajući različite reflekse pobune – od kraljeubistava preko levih revolucija do samoubistva – u odnosu na istoričnost geopolitička i filozofska pitanja Pobunjeni čovek i u savremenim prilikama predstavlja relevantnu i podsticajnu literaturu o putu koji pojedinac preduzima ka svojoj i tuđoj slobodi jer „čovek je jedino stvorenje koje odbija da bude ono što jeste”.