Izdvajajući pet tipova neobičnih junaka Dragoljub Perić […] polazi od konkretne poetske građe i pored „iskliznuća u natprirodno“ – fitomorfnosti zoomorfnosti animalizacije – ukazuje na osobenosti poetike usmenog epskog pevanja koje čine da se kao vid oneobičenja javlja i smrt […] kao i uloga pripovedača koja otvara uvid u odnos homodijegeze i heterodijegeze […] Svi ovi vidovi oneobičenja sagledavaju se u konačnom ishodu kao dramatični izlazak epskog junaka na polje zbivanja iz onog pramena magle / tame koji bi mogao biti metafora svekolikog zaborava kao vid idealizacije i ideologizacije istorijskih i pseudoistorijskih ličnosti […] i vid efektne poetske konceptualizacije „istorijskog“ i „biografskog“ zagubljenog u magli vremena i zaborava.