Književnost Aleksandra Tišme se ispostavila kao izvanredna optika za čitanje i tumačenja vremena u kojem je nastala. Hlad­no nepristrasno lišeno iluzija ali precizno i vizionarsko čitanje. Ukoliko bismo stavili u zagrade sve što znamo o ratnom i po­sleratnom vremenu sve do raspada Jugoslavije taj period bi bilo moguće rekonstruisati pomoću Tišminih intervjua. Oni prate isto­riju jednog doba do kraja uznemirujućeg za slušaoce i čitaoce a neslućeno tragičnog za neposredne aktere. U njemu se nije odvi­jala samo lična drama pisca nego i agonija dve zajednice najpre Kraljevine Jugoslavije a zatim i socijalističke Jugoslavije.

Surovost nasilja preliva se u Tišmin jezik reči koje on bira po pravilu su sve drugo samo ne prijatne. Njihova moć sastoji se u izazivanju nemira i nelagode neophodnih radi približavanja či­talaca atmosferi egzistencijalnog straha za vlastiti život kao i za život bližnjih.

(Iz predgovora)