U drugoj pesničkoj knjizi Rezervat odbeglih ptica vešto uvezujući fragmente ranih iskustava i porodičnog nasleđa sa uvidima zrele političke samosvesti Ognjen Aksentijević oblikuje svoj pesnički svet unutar dva važna idejna i ideološka okvira. Prvi se tiče evokacije iskustva ratnih devedesetih koje postaje podloga za opštija razmatranja fenomena rata i njegovih posledica dok je drugi zasnovan na ekološkoj svesti lirskog subjekta čije je geopolitičke uslovljenosti potpuno svestan. Autor im pristupa originalno i jezički inventivno gradeći u mreži geografskih i

intimnih toponima antiutopijsku sliku poznatog sveta koji ubrzano nestaje.