Nezaboravna priča o tijelu strahu i slobodi – i junakinjama koje osjećaju težinu istorije na svojim plećima.

Roman u stihu „Rihtanje rebraˮ jezgrovit je prikaz sazrijevanja i ženskih pobuda u istorijskom trenutku koji im nije naklonjen. Slikovita ali dinamična narativna nit prati mladu Elu koja je prinuđena da zajedno sa roditeljima u kovitlacu još uvijek nepojmljivog rata pronađe sklonište u ruralnoj sredini gdje su dinamike moći drugačije od onih na koje je navikla. „Rihtanje rebraˮ istražuje jednu nasušnu mladalačku potrebu za eskapizmom u društvu zaluđenom stegama podjelama i ograničenjima. Bezmalo otvorena kritika mačizma u najužem smislu ovo je roman o ženskom tijelu i osvajanju slobode koja je moguća još jedino u unutrašnjem svijetu junakinje.

Brzo prođu dani kad glavna junakinja Ela fantazira na suncu; možda će je u izbeglištvu surovosti i neizvesnosti od smrti i ludila spasiti jedino mesec koji joj muti mozak i muzika koja vlada njenim telom. Poema Tatjane Bijelić je generacijska epopeja o ženama koje od majki nasleđuju samo brigu strah i obavezu poslušnosti mužu. Kada se u njihove živote umeša rat „rihtanje rebraˮ počinje da seva i probada kao fantomski bol. Potresna i sugestivna povest podseća da je svaki život jedan mali rat a da svaki rat u sebi nosi dramu života koji želi da se odupre nestanku.

— VLADISLAVA GORDIĆ PETKOVIĆ

Tatjana Bijelić britkim i jedinstvenim poetskim izrazom postiže ono čemu svaka dobra književnost treba da teži: objelodanjuje ono neobično dok istovremeno oneobičava ono svakidašnje u ljudskom iskustvu. Jezik ove knjige je opipljiv tjelesan on dolazi do nas kroz svih pet čula bez suvišne sentimentalnosti ili lirskih opštih mjesta koja često ograničavaju domaću poetiku. Bijelić još jednom dokazuje da je jedna od najoriginalnijih i najdragocjenijih pjesnikinja u regionu a knjigom „Rihtanje rebraˮ otišla je korak dalje i pokazala da i te kako umije ispričati nezaboravnu priču.

— LANA BASTAŠIĆ