Mnogi su pisali o učenjima spisima i poeziji Svete Tereze Avilske. Umetnicima je bila inspiracija vernicima jedan od stubova religiozne misli onima koji sumnjaju pomagala je da nađu unutrašnji put molitve i bliskosti u ljubavi prema Hristu. Njeni život i delo postali su temelj reformisanog karmelićanskog reda manastirskog i monaškog života.

Sveta Tereza Avilska jedna od najznačajnijih svetiteljki zapadnog hrišćanstva svojim delima upisala se u vrh španske i evropske književnosti. Studija pred vama otkriva njenu „misiju” na našim prostorima između dva rata. Kroz duh i glas Tereze Avilske Dragan Bošković osvetljava i estetike i poetike naših pisaca. Dučić Crnjanski Andrić Isidora Desanka samo su neka od imena koja svojim tekstovima ucrtana na trodelnoj studijskoj mapi svedoče o prisustvu Tereze kao svetiteljke mističarke pesnikinje i žene. Ona je znak koji povezuje i ističe razlike među njima.

Prisustvo ili naznaka (ponekad i odsustvo) njenog glasa za Dragana Boškovića jesu izazov otkrivanja religioznih metafizičkih pitanja „lirskih tajni” promišljanja i proučavanja spiritualne filozofije kao i promena u književnosti modernizma. Takvim otvaranjem poetičkog prostora kroz figuru Svete Tereze autor svedoči o susretima naše književnosti sa zapadnohrišćanskom tradicijom susretima koji šire horizonte srpske kulture. A „(geo)kulturno mapiranje” da citiramo samog autora „i to kao potvrda sopstvenog nacionalnog i duhovnog identiteta izvedeno je i posredstvom zapadnohrišćanskih svetitelјa”.