Tasić u novim esejima promišlja nastavljajući liniju započetu u Njuškačima jabuka osnovne ambleme savremene kulture od Pinčona aktualnih kulturnih obrazaca do poplave teorija haosa. Sa ironijskom distancom prema aktivizmu savremenog sveta koji ubrzano napušta stare paradigme ili navodno uspostavlja multikulturalnu otvorenost ili na nov način tumači istoriju Tasić dekonstruiše pomenute zahvate koji ne haju za razloge argumentacije već se u duhu simulacije oslanjaju na znakove moći i dominacije. Poput Ransijera koji razbija mitove ideologa velike istorije koji u svemu vide plan Tasić razobličava igre visoke neodređenosti koje sugeririšu u duhu reklame da više govore nego što to zaista čine. Tasićev esejizam osvaja kritičkom lucidnošću kao inspirativna lektira o novim mitovima i iluzijama postmodernog sveta.